چکیده ای از حاشیه های جام جهانی کشتی آزاد مردان – لس آنجلس

الهام حیدری / عکاس: مریم حاجیان، پروانه حسینی / 

رقابت های جام جهانی کشتی آزاد مردان که در روزهای ۱۵ و ۱۶ مارچ درسالن فروم شهر لس آنجلس امریکا برگذار شد با قهرمانی تیم ایران به پایان رسید. اما جدای از قهرمانی مقتدرانه تیم ایران، این رقابت ها شاهد صحنه های نابی بود که ویژگی های منحصر به فردی به این دیدارها داده بود . یکی از این ویژگی ها پرشمار بودن تماشاچیان ایرانی در سالن مسابقات بود. گویی که حضور و تشویق بی وقفه تماشاچیان ایرانی سالن فروم لس آنجلس را به ورزشگاه شیرودی تهران بدل کرده بود. صدای تشویق تماشاچیان دیگر تیم ها در فریاد با اسلوب تماشاچیان ایرانی محو میشد طوریکه حتی صدای تماشاچیان آمریکایی که در خانه خود بودند یارای مقابله با بانگ “ایران ایران” عاشقان کشتی ایرانی را نداشت. تنها زمانی صدای تشویق تیم آمریکا به گوش میرسید که تماشاچیان ایرانی داوطلبانه به تشویق تیم امریکا میپرداختند.

لحظاتی هم بودند که نفس ها بند می آمد و فریاد ایران ایران دیگر شنیده نمیشد. طعم این لحظات را باید از نزدیک بود و چشید: لحظه ای که قهرمان روی پل میرفت، لحظه ای که در چشم به هم زدنی قهرمان در هوا بارانداز میشد، لحظه ای که قهرمان همچون باز شکاری حمله میکرد به قصد لنگ حریف اما در ثانیه ای ورق برمیگشت و خود را جای حریف نقش بر زمین میدید. در این لحظات نفس ها حبس میشد تا مجالی باشد برای شنیده شدن فریاد های آموزگار تیز بین: “عزت هیچی نشده، آروم باش، ببین ببین، دنبالش کن، بریده، کوتاه باش، زیر بدنش، بیا پایین تر، تو فشار بذار، پاش جلوست، نزدیک شو، تو نزدیک شو، سرتو درآر، سرتو درآر… ” و قهرمان ناموفق از بیرون آوردن سر از دستان حریف و آن آهی که از نهاد ها بلند شد.

بی شک حضور بی دریغ و پرشمار تماشاچیان ایرانی نه تنها در حمایت و قهرمانی تیم ایران تاثیر چشمگیری داشت بلکه خانواده کشتی دنیا و فدراسیون جهانی کشتی از حضور و حمایت همه جانبه تماشاچیان ایرانی بهره فراوانی بردند. نمایش تیم ایران و تماشاچیان ایرانی نمره بیستی بود که در کارنامه فیلا ثبت شد. هر حضور پر رنگ امتیاز ویژه ای است برای تضمین حفظ کشتی درالمپیک، و رقابت های جام جهانی لس آنجلس از این نظر نقطه قوتی و توشه ای شد برای سال ۲۰۲۰ و دفاع دوباره از حفظ کشتی در المپیک.

یکی دیگر از موارد ویژه و بی سابقه این رقابت ها این بود که خانواده ای ایرانی پشتوانه مالی این مسابقات را به عهده گرفته بودند. خسرو سمنانی موسس بنیاد سمنانی با حمایت های مالی خود کمک ویژه ای در برگزاری رقابت ها به فدراسیون کشتی آمریکا کرده بود. گوینده سالن در فواصل معینی بارها نام آقای سمنانی و بنیاد خانواده سمنانی را به عنوان اسپانسر رقابت ها اعلام میکرد. فراهم کردن بلیت های مجانی برای حضورهر چه بیشتر تماشاچیان، برگزاری مهمانی شام و دعوت از همه تیم ها در شب قهرمانی، دعوت از مازیار جبرانی در مراسم شام و تهیه هدایایی برای کشتی گیران از جمله اقداماتی بود که توسط بنیاد سمنانی با هدف حمایت از ورزش کشتی صورت گرفت. پیش از این بنیاد سمنانی در راستای تلاش برای بازگرداندن کشتی به المپیک حمایت های بسیاری از جنبش “اتحاد برای کشتی” کرده بود.

حضور بابک تختی پسر جهان پهلوان تختی در سالن مسابقات یکی دیگر از صحنه های ناب جام جهانی کشتی لس آنجلس بود، بابکی که سالها از کشتی ایران فاصله گرفته بود و به نوعی با کشتی ایرانی سالها بود که قهر بود با خانواده خود به تماشای این رقابت ها نشسته بود.

صحنه های ناب جام جهانی لس آنجلس یکبار دیگر نشان داد که چرا این ورزش با فرهنگ مردم ایران عجین است و چرا آن را ورزش ملی ایران زمین میدانند. اما آیا به راستی سرزمینی که مهد کشتی دنیا است، سرزمینی که ادعا میکند کشتی در آن یک فرهنگ است نه یک ورزش، هنوز یک خلا بزرگ ندارد ؟ هنوز سرزمین “پهلوانی” جای زنان ایرانی را در ورزش ملی خود خالی می انگارد!

 

News, اخبارAniss Adler